Adam Chmielowski urodził się 20.VIII.1845 roku w Igołomii koło Krakowa. Studia gimnazjalne odbył w Petersburgu i w Warszawie, wyższe w Puławach, Gandawie i Monachium.

W roku 1863 wziął udział w powstaniu styczniowym, w którym był w jednym oddziale z Erazmem Jerzmanowskim. W powstaniu stracił nogę. W Puławach i Gandawie studiował inżynierię, w Monachium malarstwo /1869 - 1874/.

Swoim dojrzałym malarstwem zapewnił sobie trwałe miejsce w sztuce. W pełni sił twórczych porzucił malarstwo, związał się z tercjarstwem św. Franciszka z Asyżu, a zainteresowanie swe skierował na problemy społeczno-moralne. Zamieszkał w przytuliskach jako biedny wśród biednych i bezdomnych. Zmodernizował tzw. "Ogrzewalnie" dla bezdomnych ze środków otrzymanych od dobrodziejów, o których sam zabiegał. Na powyższy cel otrzymał duże wsparcie od przyjaciela Erazma Józefa Jerzmanowskiego.

W 1887 złożył śluby zakonne w ręce kardynała Albina Dunajewskiego dając początek Zgromadzeniu Braci Posługującym Ubogim /r.1888/, a następnie założył Zgromadzenie Sióstr Posługującym Ubogim /1891/. Zmarł w Krakowie dnia 25.XII.1916 r.

O. Rafał umiera w roku 1907.

Wśród laureatów, którzy otrzymali nagrodę z fundacji utworzonej przez Erazma i Annę Jerzmanowskich corocznie przyznawanych przez Polską Akademię Umiejętności była wielka postać: księcia kardynała Adama Sapiehy.

Dnia 30 czerwca 1915 nastąpiło uroczyste wręczenie nagrody Księciu Biskupowi Krakowskiemu w obecności namiestnika Witolda Korytowskiego oraz marszałka krajowego Niezabitowskiego."

Nagrodę tę Książę Sapieha przekazał w całości dla sekcji sanitarnej KBK ( Książęco-Biskupi Komitet pomocy ofiarom i ich rodzinom - I wojny światowej ), na zakup kolumn sanitarnych ("Dar Księcia Biskupa Sapiehy" - /31.VII.1915/, Czas R. 68 nr 399 s.2).

O przyznaniu nagrody i uroczystościach związanych z jej wręczeniem szeroko rozpisywała się ówczesna prasa i tak np. w "Głosie Narodu" można znaleźć artykuł "Laureat" informujący o przyznaniu nagrody. Natomiast "Czas" drukuje pełną mowę A. S. Sapiehy w podziękowaniu za otrzymaną nagrodę w artykule "Wręczenie nagrody ks. biskupowi Sapieże"

/ wg materiałów Towarzystwa Przyjaciół Prokocimia /

Był profesorem na Uniwersytecie Jagiellońskim, fizjologiem, badaczem krążenia krwi i zjawisk elektrofizjologicznych. Był jednym z pierwszych, który otrzymał w roku 1890 zapis bioelektryczny czynności mózgu. Cybulski wraz z Beckiem napisali książkę pt. "Fizjologia człowieka".

W roku 1918 Napoleon Cybulski otrzymał nagrodę z Fundacji im. Erazma i Anny Jerzmanowskich w wysokości 44231 koron. Był członkiem Akademii Umiejętności.

Jeden z najwybitniejszych pianistów świata, kompozytor, polityk i działacz społeczny. Swoją karierę muzyczną rozpoczął od koncertu wiedeńskiego w 1887 roku. Do działalności politycznej przystąpił tuż przed I wojną światową. Podejmował wówczas szereg akcji na rzecz odbudowy niepodległego państwa polskiego. Po wybuchu I wojny światowej współzałożył Komitet Pomocy Polskim Ofiarom Wojny.

W roku 1918 został przedstawicielem Paryskiego Komitetu Narodowego Polski. W tym samym roku powraca do kraju, gdzie uzyskuje stanowisko premiera i ministra spraw zagranicznych w pierwszym rządzie odrodzonej Rzeczpospolitej.

Z ramienia rządu w roku 1919 podpisuje wersalski traktat pokojowy. W roku 1920 zostaje mianowany delegatem Polski przy Lidze Narodów.

Oswald Balzer urodził się 23.I.1858 r w Chodorowie. Po ukończeniu doktoratu z zakresu prawa na Uniwersytecie Jagiellońskim wyjechał do Lwowa, gdzie został mianowany profesorem zwyczajnym Uniwersytetu Lwowskiego. W roku 1891 otrzymał ponadto stanowisko dyrektora Archiwum Akt Grodzkich i Ziemskich. W 1901 roku założył Towarzystwo do popierania Nauki Polskiej, które wydało wiele cennych dzieł naukowych. Jednocześnie należał do Lwowskiego Towarzystwa Naukowego oraz Akademii Umiejętności.

Za swój dorobek naukowy otrzymał tytuł doktora h.c kilku uniwersytetów eupopejskich. Zajmował się głównie wydawnictwem źródeł, naukami pomocniczymi historii oraz historią ustroju Polski. Do jego głównych dzieł należą: "Genealogia Piastów", "Królestwo Polskie 1295 - 1379 oraz praca pt. "Skarbiec i archiwum koronne w dobie przedjagiellońskiej".

Oswald Balzer był członkiem P. A. U. W roku 1920 za wybitne osiągnięcia naukowe otrzymał nagrodę z Fundacji Jerzmanowskiego w wysokości 45.194 koron.

Godlewski był członkiem Polskiej Akademii Nauk i francuskiej Akademii Nauk. Za wybitne osiągnięcia naukowe w roku 1921 otrzymał nagrodę im. Erazma i Anny Jerzmanowskich, przyznaną przez P. A. U. w wysokości 32.199 koron.

/wg materiałów Towarzystwa Przyjaciół Prokocimia/

Urodził się 5 maja 1846 roku w Woli Okrzejskiej na Podlasiu, jako syn średnio zamożnych ziemian. W domu rodzinnym przyszłego autora "Trylogii" pielęgnowano patriotyczne tradycje i kult dla rycerskiej przeszłości przodków. Podsycała te nastroje lektura pochłaniana przez młodego chłopca, który dorwawszy się do starego, zapomnianego gdzieś na strychu kufra z książkami, spędzał długie godziny nad Kochanowskim, Rejem, Skargą i innymi pisarzami złotego wieku.

Spośród nowel pisanych po powrocie do kraju zwraca uwagę "Niewola tatarska", drukowana w "Niwie" w roku 1880. Utwór znamienny przede wszystkim dlatego, że otwiera niejako wielki poczet dzieł Sienkiewicza zwróconych w stronę przeszłości. Na wiele lat znikają z jego twórczości aktualne sprawy i bolączki kraju, pisarz zagłębi się w historię szlacheckiej Polski i w cyklu powieści ożywi jej dzieje nowym blaskiem. Na łamach warszawskiego "Słowa" i krakowskiego "Czasu" rozpoczyna Sienkiewicz w roku 1883 druk "Trylogii", dzieła, które przyniosło mu sławę największego pisarza historycznego w Polsce. Trzy ogniwa tego dzieła - "Ogniem i mieczem", "Potop", i "Pan Wołodyjowski" - nierównej są wartości artystycznej i ideowej.

W "Trylogii" stworzył Sienkiewicz niezapomniane typy rycerzy - bohaterów, jak Skrzetuski, Longinus Podbipięta, Kmicic - Babinicz i mały rycerz Wołodyjowski. A jego Zagłoba, ten pyszny szlagon, łgarz i facecjonista stał się postacią przysłowiową. Jego fortele, przygody, nade wszystko zaś bujne imaginacje czynią z tej postaci niewyczerpane źródło humoru.

Innym wielkim dziełem historycznym Sienkiewicza są "Krzyżacy" /1900/. Osiągnął pisarz w tej powieści prawdziwe mistrzostwo w artystycznym konstruowaniu wizji przeszłości. Odwieczne zmagania Polski i Słowiańszczyzny z zalewem germańskim, nieustające boje z Zakonem Krzyżackim, zakończone zwycięstwem pod Grunwaldem - znalazły w Sienkiewiczu twórcę na miarę wielkości tych wydarzeń.

Oprócz historii polskiej pisarz zainteresował się także starożytnością, czego owocem była słynna powieść "Quo vadis" / z łac.: Dokąd idziesz -1869/. Przyniosła ona autorowi w roku 1905 Nagrodę Nobla i światową sławę. Obraz starożytnego Rzymu za Nerona w "Quo vadis" jest tak sugestywny, że gotowi jesteśmy wybaczyć pisarzowi nieścisłości historyczne w odmalowaniu dwóch ścierających się sił: imperium pogańskiego i świata chrześcijan. Pisarz rezygnuje tutaj częściowo z pogłębienia psychologicznego swych postaci, uwypuklając za to zewnętrzną stronę ówczesnego życia. Najpiękniejsze fragmenty książki stanowią obrazy pogańskiego Rzymu, który Sienkiewicz potrafił opisać z urzekającą siłą. "Quo vadis" jest nadal jedną z najpoczytniejszych książek świata.

W roku 1891 odbył Sienkiewicz podróż do Afryki; plonem niecodziennych wrażeń i obserwacji wyniesionych z tego egzotycznego kraju były "Listy z Afryki" /wyd. 1892/.

Jakby pragnąc uciec od rzeczywistości w świat młodzieńczej fantazji i przygody, pisze Sienkiewicz w ostatnich latach swego życia powieść dla młodzieży pt."W pustyni i w puszczy" /1911/, książkę prześliczną, barwną i zaciekawiającą, do dziś najulubieńszą lekturę młodych - z zapartym tchem śledzących losy dzielnego Stasia i Nel.

W ostatninej swej nieukończonej powieści pt."Legiony" /1914/ autor "Trylogii" znów po długiej przerwie nawrócił do historii. Jego twórczym zamysłem było przedstawienie bohaterskiej i tragicznej epopei legionów Dąbrowskiego, walczących na obcej ziemi o wolność ojczyzny. Śmierć zaskoczyła go 15.XI.1916 roku w Vevey w toku ożywionej działalności społecznej, której poświęcił się przebywając w czasie I wojny światowej w Szwajcarii, gdzie wespół z Paderewskim organizował samarytańską pomoc dla głodującej ludności polskiej i dla ofiar wojny.

Za swoją działalność, a w szczególności za działalność na polu pomocy humanitarnej dla ofiar wojny, w ostatnim roku życia otrzymuje Sienkiewicz nagrodę z Fundacji Jerzmanowskich w wysokości 44.246 koron.

Był profesorem zologii ewolucjonistą, wykładał na Uniwersytecie Lwowskim, był członkiem Polskiej Akademii Umiejętności. Współpracował z Rządem Narodowym.

Za swoją patriotyczną postawę został zesłany na Syberię. We wschodniej Syberii badał faunę i florę. Jest odkrywcą szeregu gatunków fauny jeziora Bajkał.

W roku 1923 za swoje osiągnięcia naukowe otrzymał nagrodę z Fundacji im. Erazma i Anny Jerzmanowskich w wysokości 2.000.000 marek.

Był profesorem na Uniwersytecie Lwowskim, a następnie profesorem Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie. Na uniwersytetach wykładał historię, należał do Szkoły Krakowskich Historyków, której "ojcem" był Józef Szujski.

Do tej Szkoły należało wielu wybitnych historyków jak np. Walerian Kalinka, Michał Bobrzyński. Jest autorem publikacji "Mieszko Stary i jego syn".

Za wybitne osiągnięcia naukowe otrzymał nagrodę przyznaną przez Akademię Umiejętności, której był członkiem w wysokości 500 złotych w roku 1924.

Był profesorem, wykładowcą na Uniwersytecie Jagiellońskim, członkiem Akademii Umiejętności.W roku 1847 odkrył jako pierwszy przed K. Eberthem zarazki duru brzusznego. Opisał komórki śródbłonka kapilarów wątroby.

Za wybitne osiągnięcia w dziedzinie odkryć w medycynie otrzymał w roku 1925 nagrodę w wysokości 1.500 zł z Fundacji im. Erazma i Anny Jerzmanowskich przyznawaną przez Polską Akademię Umiejętności.

W wiejskiej chacie we wsi Szymborze, niedaleko Inowrocławia, w rodzinie ubogiego chłopa kujawskiego Piotra Kasprowicza i jego żony Józefy z Klefów urodził się dnia 12 grudnia 1860 roku syn, otrzymał imię Jan.

Jan Kasprowicz już w krótce w szkółce szymborskiej wykazywał nieprzeciętne zdolności, na które zwrócił uwagę nauczyciel Dybała - Dybowski. Za jego też wstawiennictwem Jan Kasprowicz mógł się kształcić w pobliskim Inowrocławiu. Następnie studiuje w Lipsku i we Wrocławiu.

Zostaje profesorem i wykłada na Uniwersytecie Lwowskim. Jest członkiem Polskiej Akademii Umiejętności i jest zapewne największym poetą polskim przełomu XIX i XX wieku.

Do najpiękniejszych wierszy i poematów, które napisał należą m. in.: "Z chłopskiego zagonu", "Krzak dzikiej róży", "Chrystus", "Salve Regina", "Księga ubogich", "Ginący świat". Dokonał licznych przekładów m.in.: Ajschylosa i Szekspira.

Ostatni swój utwór napisał już niemal na łożu śmierci, powalony ciężką chorobą to: "Mój świat. Pieśń na gęśliczkach i malowanki na szkle". W dowód uznania za działalność naukową i wychowawczą oraz za wspaniałą poezję w roku 1926 Jan kasprowicz otrzymał nagrodę z Fundacji Erazma i Anny Jerzmanowskich, która została mu przyznana przez P. A. U.

Dziś siostry felicjanki pracują w 395 placówkach. Wielki wkład włożyło Zgromadzenie sióstr Felicjanek w likwidację analfabetyzmu z początkim XX w. Siostra Samuela była jedną z tych ofiarnych służebnic, które przez pracę dawały uśmiech dzieciom w sierocińcach, a ludziom samotnym i chorym - wyzwolenie z samotności i chęć do życia.

Za swoją ofiarną pracę na rzecz człowieka s. Samuela otrzymała w roku 1927 nagrodę z Fundacji im. Erazma i Anny Jerzmanowskich w wysokości 1500 zł, przyznaną przez P. A. U. Ta nagroda była przede wszystkim wyrazem wdzięczności również dla całego Zgromadzenia, za jego działalność wychowawczą i charytatywną.

/wg materiałów Towarzystwa Przyjaciół Prokocimia/

W roku 1990 powołany zostaje na katedrę matematyki na Uniwersytecie Jagiellońskim i tu obok pracy pedagogicznej odgrywa ważną rolę jako jeden z założycieli Polskiego Towarzystwa Matematycznego. Jest to rok 1919. Działalność naukowa Zaremby obejmuje pewne działy matematyki wyższej w szczególnośći analizy nieskończonościowej.

Wyniki jego badań zyskały rozgłos światowy i cytowane są u wielu autorów. Do najważniejszych prac należą: "Arytmetyka teoretyczna" z roku 1912, "Wstęp do analizy" - wydanie z 1915 i 1918 roku, wykazują one w swej ścisłości piękną strukturę logiczną - od intuicji, jako punktu wyjściowego do złożonych konstrukcji matematychnych. Do zakresu logiki należy publikacja "La logiqe de mathematiques". Wyrazem dążności zastosowania rezultatów rozwiązań matematycznych do fizyki jako ostatecznego celu badań jest "Mechanika teoretyczna", której ukazały się niestety tylko początkowe tomy. Był profesor Stanisław Zaremba członkiem Akademii Umiejętniości .

W roku 1928 otrzymuje nagrodę z Fundacji im. E. i A. Jerzmanowskich przyznaną mu przez Polską Akademię Umiejętności za wybitne osiągnięcia naukowe i wychowawcze. Zmarł 22.XI.1942 r.

Zajmował się również publicystyką polityczną, historią liturgii /szczególnie ksiąg liturgicznych/, a także językoznawstwem i etnologią. Szczególnie przyczynił się do naukowego opracowania zagadnienia stosunków między Kościołem a państwem, zwłaszcza w Polsce, w aspekcie hisrorycznym. Najcenniejsze z pośród 270 pozycji, w tym około 100 syntez, są prace poświęcone dziejom organizacji i prawa Kościoła w Polsce : "Organizacja Kościoła w Polsce do połowy XII wieku", "Powstanie Kościoła łacińskiego na Rusi", "O powstaniu dziesięciny swobodnej", "Gniezno i Magdegurg" oraz "Zawarcie małżeństwa w pewnym prawe polskim".

Wymienione prace stanowią po dziś dzień podstawę i punkt wyjścia do dalszych badań nad historią ustroju Kościoła w Polsce i dawnego polskiego prawa małżeńskiego. Osobną grupę stanowią prace o zagadnieniach historyczno - politycznych np. "Zjazd Łęczycki w roku 1180", "Sprawa Muskaty", "Pierwszy spór kościelno - polityczny w Polsce". Są też prace z dziejów synodów polskich: "Statua synodu prowincjonalnego w Kaliszu z roku 1420", "Statua legata Gentilisa", wydane dla Polski na synodzie w Preszburgu 10.XI.1309 r. i "Studia Krytyczne do dziejów średniowiecznych synodów prowincjonalnych Kościoła Polskiego".

Historii prawa, szczególnie historii procesu karnego, poświęcił m. in. rozprawy "O justycjariuszach w Polsce w XIV i XV wieku" i "Proces inkwizycyjny w ustawach Innocentego III i we współczesnej nauce". Zagadnienia prawa małżeńskiego omówił Abraham w publikacjach: "Forma zawarcia zaręczyn i małżeństwa w najnowszym ustawodawstwie kościelnym", "Zagadnienie kodyfikacji prawa małżeńskiego", "Reforma prawa małżeńskiego w Italii", Konkordat włoski a kodyfikacja prawa małżeńskiego w Polsce".

Prawo współczesne oraz stosunki kościelno - polityczne w Polsce odrodzonej omówił w publikacji "Nowy Kodeks Prawa Kanonicznego", Konstytucja a stosunki wyznaniowe i Kościół omówił w : "Nasza Konstytucja", "Studia wstępne o konkordacie Stolicy Apostolskiej z Rzeczpospolitą Polską".

Działalność naukowa tego wielkiego uczonego jest zapewne imponująca. Swą działalnością naukową i pedagogiczną zapewnił sobie jedno z pierwszych miejsc wśród klasyków polskiej nauki historycznej oraz zasłużenie miano twórcy nowoczesnej polskiej szkoły kanonistycznej. Już za życia był wysoko ceniony jako wielki historyk kościoła nie tylko w Polsce, ale również w Europie.

W roku 1931 za wspaniały dorobek naukowy otrzymał nagrodę z Fundacji im. Erazma i Anny Jerzmanowskich, którą przyznała mu Polska Akademia Umiejętności.

Mianowany w 1900 prob. w Liskowie, działając w myśl dewizy "parafiom przychylić chleba i nieba", zdołał w ciągu 39 lat pracy ze wsi zaniedbanej gospodarczo, społecznie i moralnie stworzyć wieś wzorową. Zaszczepił w świadomości parafian społeczne rozumienie wartości moralnych, szerzył oświatę, widząc w niej podstawę postępu moralnego i kulturalnego oraz rozwoju społeczno - gosp. dla którego osiągnięcia zakładał instytucje oświatowo - wychowawcze / szkoła mleczarska i rzemieślniczo - przemysłowa oraz - przekształcona ze szkoły rolniczej - szkoła handlowa społeczna/ i pierwszy w Królestwie Polskim organizował od 1902 r. spółdzielnie na wsi.

W wyniku jego inspiracji i działalności w okresie zaborów powstały w Liskowie takie instytucje jak sklep spółdzielczy, kasa kredytowa, mleczarnia, piekarnia, młyn parowy, spółdzielnia rolniczo - handlowa i budowlana.

Na takiej bazie gosp. rozwijał Bliziński działalność oświatową, prowadząc kolportaż i propagandę czasopism katolickich organizując kółko rolnicze, kursy i szkołe rolniczą, ochronki i 7 klasową szkołę powszechną, gimnazjum, przekształcone na seminarium nauczycielskie / 1927 przeniesione do Słupcy/ oraz działalność organizacyjną, zakładając ubezpieczenie od ognia, straż ogniową, warsztaty tkackie z własnym sklepem w Kaliszu i warsztaty zabawkarskie, wybudował dom ludowy, łazienki, pralnie i przytułek dla starców.

Od 1926 r. wydawał kwartalnik par. "Liskowianin". Działalność Blizińskiego miała także zasięg ogólnopolski, był posłem na Sejm Ustawodawczy i Członkiem Rady Obrany Państwa /1919 -1922/, założycielem i prezesem okręgowego Związku Spółdzielni Rolniczych i Rady Nadzorczej Centr. Kasy Rolniczych, radcą Izby Rolniczej w Łodzi; w listopadzie 1938 r. mianowany senatorem.

Swe doświadczenia opisał Bliziński w pracy "Działalność spółdzielni i organizacji rolniczych" /W - wa 1928/.

Za swą działalność humanitarną i społeczną w roku 1935 otrzymał nagrodę w wysokości 10.000 zł z Fundacji im. E. A. Jerzmanowskich przyznaną mu przez P.A.U.